Poëtische zoektocht van jongen naar vos

Recensie Pax van Sara Pennypacker★★★★☆

Peter en Pax zijn een onafscheidelijk stel. En dat is opmerkelijk, want Peter is een jongen en Pax een mannetjesvos. Peter heeft Pax gevonden op de dag dat zijn moeder werd begraven, die bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen. Pax heeft helemaal geen familie meer. Hij is de enige overlevende in een nest jonge vosjes.

Vreselijke fout
Aan hun samenzijn komt een abrupt einde. Het is oorlog en de vader van Peter meldt zich om in het leger te vechten. Peter moet naar zijn opa. Pax kan hij niet meenemen. Hij laat hem achter in een bos. Zo gauw Peter bij zijn opa aankomt, beseft hij dat hij een vreselijke fout heeft gemaakt. Zijn vos en hij horen bij elkaar te zijn. Peter pakt zijn biezen en gaat op zoek naar zijn Pax. Maar volgens zijn berekening zijn ze zo’n 450 kilometer van elkaar verwijderd en moet Peter door donkere bossen en geëvacueerd gebied om zijn geliefde Pax terug te vinden. Dit boek beschrijft de zoektocht van Peter naar zijn vos en de ontberingen die hij op zijn weg tegenkomt. Vanuit het perspectief van Pax lees je hoe een tamme vos in het wild leert te overleven.

Potloodstreepjes
Ik vond Pax van Sara Pennypacker in de bibliotheek en werd naar het boek getrokken door de covertekening van Jon Klassen. Wat is zijn stijl met de sobere kleuren en de zichtbare potloodstreepjes toch herkenbaar. Eerder recenseerde ik van hem Ik wil mijn hoed terug en Bas & Daan graven een gat. Dat zijn boeken met een absurd gevoel voor humor. Ik vind ze heel erg grappig. Maar als je denkt dat in Pax ook die droge humor zit, kom je bedrogen uit. Dit is een serieus boek over vriendschap, loslaten en schuldgevoelens. Klassens rol in Pax is trouwens redelijk beperkt. Hij mag af en toe een pagina vullen met een potloodtekening in zwart-wit.

0214-BKS-Rundell-blog427-v2.jpg

Welke oorlog?
In het begin van het boek dacht ik steeds: Over welke oorlog gaat dit dan? Het is in ieder geval niet de Tweede Wereldoorlog, want Peter draagt sneakers. Maar al snel begrijp je dat het daar niet om gaat in het boek.
Wat dat betreft deed het me in de verte een beetje denken aan The Road, de geweldige volwassenenroman van Cormac McCarthy. Ook in dat boek is het niet belangrijk hoe de hoofdpersonen in een bepaalde situatie zijn beland. Het gaat erom hoe ze omgaan met de uitdagingen op hun pad.

Tuimelen over een besneeuwde toendra
Pax behandelt grote emoties. De dood van een ouder, een vader die zijn agressie niet onder controle heeft, oorlog; Sara Pennypacker snijdt het allemaal aan. Maar het meest knappe aan dit boek is, is dat het nergens sentimenteel wordt terwijl dat makkelijk had gekund. Dit fragment is een mooi voorbeeld van haar schrijfstijl. Poëtisch beschrijft ze hoe Grijs, een vriend van Pax, sterft.

Pax besnuffelde de modderige wang van zijn vriend en raakte met zijn poot diens flank aan. Hij rook aan Grijs’ snuit. De oude vos ademde heel licht en oppervlakkig. Pax ging schouder aan schouder liggen bij de oude vos, drukte zich stevig tegen hem aan. Hij kon alleen maar bij hem zijn, er werd ook niets anders gevraagd.

Verbonden met Grijs’ laatste herinneringen, hoorde hij het lied van een poolvogel, in plaats van het geschreeuw van de mensen. In plaats van de grijze nevel die overal hing, zag hij met Grijs een grote blauwe kap van lucht. In plaats van te liggen op knerpende grond, tuimelde hij met Grijs en diens broers en zusjes over een besneeuwde toendra, bezaaid met stervormige, blauwe bloemen. Hij lag met Grijs te spinnen onder de ruwe tong van zijn zilverkleurige moeder, proefde haar warme melk, voelde het gewicht van haar kin die op zijn pasgeboren schedeltje rustte.
En toen was er vrede.
De oude vos was stil.

Een bijzondere rol in het boek is weggelegd voor Vola. Ze helpt Peter op de been nadat hij bij een val zijn voet heeft gebroken. Vola heeft deelgenomen aan de oorlog en zich na het verlies van een onderbeen teruggetrokken in een hut in het bos. Ze vindt dat ze moet boeten voor de doden die ze op haar geweten heeft. Haar eigen wensen en verlangens zet ze daarvoor opzij. Peter doet haar inzien dat ze haar eigen dromen moet najagen.

Twee boeken
Het boek heeft een goede afwisseling van kalme momenten en actie, alhoewel sommige kinderen het boek misschien te traag zullen vinden. Maar ik denk dat bijna alle kinderen de liefde van Peter voor Pax begrijpen, want zij weten hoeveel een kind van een dier kan houden. Sara Pennypacker schreef eerder al een stapel boeken, maar dit is het eerste boek dat in meerdere talen wordt vertaald. Begin dit jaar was het een New York Times bestseller.
In mijn ogen terecht, want Pax is een bijzonder boek. Elk hoofdstuk wordt afwisselend vanuit het perspectief van Peter of Pax verteld. Zo lees je eigenlijk twee boeken, die aan het einde samenkomen. Want natuurlijk vinden de jongen en de vos elkaar terug, het blijft tenslotte een kinderboek. Maar ze zijn beide niet meer dezelfde als aan het begin van de zoektocht.

Uitgeverij Aerial Media Company, 239 bladzijden, €16,95, vanaf 9 jaar

 

Advertenties

Een gedachte over “Poëtische zoektocht van jongen naar vos

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s