Gips – Anna Woltz

recensie gips anna woltz★★★★★

Gips beschrijft een dag in het ziekenhuis, waar zusjes Bente (9) en Fitz (12) terechtkomen als Bente haar vingertopje kwijtraakt bij een stom ongeluk met de fiets. Terwijl Bente wacht op hulp, gaat Fitz op onderzoek uit en ontmoet Adam. Hij is in het ziekenhuis omdat zijn veel te vroeg geboren broertje daar ligt. Ook leert ze Primula kennen, die na een hartoperatie graag wil leren hoe het is om niet ziek te zijn.

De ouders van Fitz en Bente gaan scheiden. Dat hebben ze een week geleden aan hun twee dochters meegedeeld in een zogenaamd Paraplugesprek.

Bij ons thuis – ik bedoel in mama’s huis – is een vloer van steen. Als je daar een glas laat vallen, spat het in duizend stukjes uit elkaar. Dagen, weken later vind je nog steeds nieuwe scherven.
En zo is het dus ook na het Paraplugesprek. Het gesprek is voorbij, maar elke dag vind ik nog nieuwe scherven. Sommige zijn klein en kan ik makkelijk weer vergeten. Andere zijn reusachtig en steken recht in mijn buik.

Wat een mooie manier van beschrijven wat zo’n gesprek doet met een kind. In het volgende citaat wordt duidelijk waarom Fitz woedend is op haar moeder. Ze heeft een gesprek tussen haar ouders opgevangen en vertelt aan Adam wat ze heeft gehoord.

‘Mama zei dat ze superveel zin had in een weekend zonder kinderen. Want dan kon ze eindelijk weer zichzelf zijn. Ze had al een heel programma gemaakt! Vandaag ging ze hardlopen, vanavond cocktails drinken met vriendinnen. Morgenochtend uitslapen en daarna een heel seizoen van Mad Men kijken. En tussendoor ging ze de hele tijd dingen eten waar Bente en ik niet van houden.’
Dwars door de sneeuw zie ik het voor me. Hoe ze daar zit met een bord vol mosselen en kokosbrood en koriander. Helemaal alleen op onze bank. Voor onze televisie. Te smullen. En dat ze dan eindelijk, na al die jaren, weer zichzelf is. Het maakt dat ik niet meer wil bestaan.

Een prachtig citaat vind ik dit. Woltz beschrijft een heel verdrietig moment in Fitz’ leven, maar toch moet je er om lachen. Je ziet haar moeder zitten, met die malle combinatie van etenswaren.
Ondanks de zware onderwerpen, zieke kinderen en echtscheiding, is Gips alles behalve een zielig boek. Er valt een hele hoop te lachen. Verpleger Douwe is grappig. Hij zegt dat hij lasagne gaat maken van het vingertopje van Bente en dat ze het verhaal van het ongeluk nog zo vaak zullen moeten vertellen aan artsen, dat ze het aan het eind van de dag driestemmig kunnen zingen, op rijm.

Het boek gaat ook over verliefdheid en hoe die ervoor kan zorgen dat ellende minder wordt. Zo vertelt Primula dat ze, als ze ’s nachts wakker ligt, bij elke klop van haar hart denkt dat het wel eens de laatste kan zijn. En dan denkt ze aan dokter Wong en dan wordt ze niet meer gek.

Gips, alweer het twintigste boek van Anna Woltz, is de perfecte dosering van humor en verdriet. Het is heel compact geschreven. Het boek heeft 166 bladzijden en er staat geen woord te veel in. Elke zin is raak, het is razend knap geschreven. Er staan zoveel pareltjes in, ik zou door kunnen gaan met citeren.

Ik vond, als kind van gescheiden ouders, veel gedachten van Fitz heel herkenbaar. Als ik terug kon in de tijd zou ik dit boek aan mijn dertienjarige zelf geven.

Dit boek heeft de Gouden Griffel van 2016 gewonnen!

Uitgeverij Querido, 168 bladzijden, €13,99, vanaf 10 jaar

Bekijk op bol.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s