De torens van februari – Tonke Dragt

torens.jpg★★★★★

Een jongen bevindt zich op een strand. Hoe hij er is gekomen weet hij niet. Hoe hij heet evenmin. Hij is zijn geheugen kwijt. Maar er zijn meer gekke dingen: zijn schoenen zitten aan de verkeerde voet en hij heeft een dagboekje bij zich met een onleesbare tekst.

Een vreemdeling vertelt hem dat het 30 februari is en dat hij alles op moet schrijven wat hij beleeft, denkt, droomt en fantaseert. De vreemdeling, Avla, noemt de jongen Tim en neemt hem in bescherming. Dit boek bestaat uit de dagboekaantekeningen van Tim, die op zoek gaat naar zijn verleden. Het heeft dan ook als ondertitel Een (vooralsnog) anoniem dagboek, van leestekens en voetnoten voorzien door Tonke Dragt.

Avla zegt dat hij heel voorzichtig moet zijn.

‘Het is hier streng verboden om geen geheugen te hebben. Wie zijn geheugen verliest loopt gevaar, wordt vervolgd en gevangen. Maar wees niet bang; een naam heb je nu en herinneringen verzinnen we wel, tot die van jezelf terugkomen.’

Avla is torenwachter van de twee torens die in de duinen staan. Het lijken flatgebouwen, maar ze zijn onbewoond. Ze vallen heel erg uit de toon in het landschap. Tim heeft het gevoel dat hij de torens kent en dat hij er iets mee te maken heeft.

Tim leert duinwachter Jan Davit en zijn dochter Téja kennen. Jan heeft ook een hond die Téja heet. Zijn het meisje en de hond één en dezelfde? Het lijkt of Avla en Jan Davit Tim willen helpen, maar toch weet hij niet of hij ze kan vertrouwen. Avla steelt het dagboek van Tim en van Jan mag Tim alleen blijven als hij het vernietigt. Téja en Tim worden verliefd, maar Tim is ook nog zoekende naar zijn verleden. Hoe kan hij terugkeren naar zijn oorspronkelijke wereld? En wil hij Téja wel achterlaten om naar zijn familie te gaan?

Het boek is alweer uit 1973, maar doet toch recent aan. Het gaat over het zoeken naar je identiteit, over ongewenst vreemdeling zijn en over het opgeven van je eigen verleden voor een nieuwe wereld.

‘Als je van een andere wereld komt, ben je anders dan wij.’

‘Dan meent Jan Davit dus echt wat hij altijd beweert. Hij hoort bij de mensen die vreemdelingen wél willen laten blijven, als ze hun eigen wereld maar volkomen afzweren…ja, ze zouden niet eens mogen wéten dat er een andere wereld is dan deze.’

 

Dit boek heeft alles te maken met schrikkeljaren, dus om het in schrikkeljaar 2016 te lezen, geeft er wel een extra dimensie aan. Ik ben benieuwd of Tonke Dragt, inmiddels 85 jaar, nog steeds elk schrikkeljaar brieven krijgt van mensen die willen weten hoe het Tim vergaat.

De Torens van Februari is een uiterst beklemmend boek en een echte pageturner. Zeker de laatste vijftig bladzijden kon ik het niet meer wegleggen. Vroeger heb ik het nooit gelezen, maar ik voelde me hier nog zeker niet te oud voor. De Torens van Februari is een heel spannende science fiction voor alle leeftijden.

Uitgeverij Leopold, 208 bladzijden, €17,50, vanaf 12 jaar

Bekijk op bol.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s