Doodgewoon – Bette Westera en Sylvia Weve

doodgewoon.jpg★★★★★

Bij toeval nam ik onlangs drie kinderboeken met de dood als thema mee uit de bibliotheek. Ik heb de beste voor het laatst bewaard. Doodgewoon van Bette Westera, met illustraties van Sylvia Weve werd dit jaar overladen met prijzen. De Gouden Griffel (voor het eerst in 20 jaar voor een poëziebundel), een Vlag en Wimpel voor de illustraties én de Woutertje Pieterseprijs. Ik kan niet oordelen of al deze prijzen terecht zijn, daarvoor heb ik dit jaar te weinig andere kanshebbers gelezen. Maar dat dit een bijzonder boek is, is duidelijk.

In eerdere recensies schreef ik dat het niet makkelijk is om de juiste toon te vinden voor het onderwerp ‘dood’. De boeken waren óf te zwaarmoedig, óf te luchtig. Maar Westera slaat de spijker op zijn kop. Er zijn gedichten die een verdrietige glimlach op je gezicht toveren, gedichten waar je hardop om kan grinniken en gedichten waarbij je lekker kan janken. De verhouding klopt.

Er zijn gedichten over overleden vaders, moeders, broertjes, zusjes, baby’s, klasgenoten, opa’s en oma’s en huisdieren. Gedichten over hoe het er in andere culturen aan toe gaat. Gedichten over zelfmoord. Gedichten over het turen naar de sterren en het verstrijken van de tijd.

Nooit meer mijn neus in de geur van jouw jas
Nooit meer mijn snot aan jouw mouwen
Nooit meer jouw lievelingstrui in de was
Nooit meer mijn hand in de jouwe
Nooit meer jouw kus op mijn knie of mijn wang
Nooit meer jouw vouwfietsje nat in de gang
Nooit meer jouw meeneembrood
Nooit meer de kieteldood
Nooit meer op zaterdag papa-ontbijt
Nooit meer op schoot met jouw arm om mijn blootje
Nooit meer mijn kus op jouw wang, je bent dood je
bent dood je bent dood je bent dood
Voor altijd

Het is geen boek om in een adem uit te lezen, maar om in je kast te zetten, af en toe eruit te halen, een of twee gedichten te lezen, en dan weer terug te zetten. Het is te mooi en het raakt teveel snaren om het in een keer op te slokken.

Hij was mijn verjaardag vergeten.
Hij liep door de stad zonder jas.
Hij vroeg aan mijn zus hoe ze heette.
Hij stopte zijn krant in de was.
Hij kon geen spaghetti meer koken.
Hij smeerde de saus op zijn brood.
Hij was weer begonnen met roken.
En zomaar opeens was hij dood.
Gewoon in zijn slaap overleden.
Eerst was hij alleen maar verstrooid.
Nu dwarrelt zijn as naar beneden
en is hij verstrooider dan ooit.

De illustraties zijn prachtig. Bij bovenstaand gedicht loopt een halfnaakte man, met een hoed op en een sigaret in zijn mond over straat, terwijl hij bedekt wordt door as die uit een vliegtuig wordt gestrooid. Sylvia Weve maakt knap gebruik van (deels) halve bladzijden, waardoor bijvoorbeeld een verdrietig gezicht in het gedicht erna verandert in een donderwolk.

Zo vaak heb je geen idee wat je tegen iemand zou moeten zeggen, die net iemand heeft verloren. Geef dan dit boek cadeau. En geef het aan kinderen als ze vragen stellen over de dood. Het is prachtig om het samen te lezen en het een begin te laten zijn van een goed gesprek.

Uitgever Gottmer, 114 bladzijden, €25,95, vanaf 4 jaar

Bekijk op bol.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s