Bens boot – Pieter Koolwijk

bens boot.jpg★★☆☆☆

Het schrijven van een kinderboek met de dood als thema is niet gemakkelijk. Dat bleek gister al, toen ik Deze schelp verdient een kistje niet meer dan 1 ster kon geven. Ook Bens boot van Pieter Koolwijk weet niet de juiste toon te vinden.

Ontbrak het in het boek van Annie van Gansewinkel juist aan humor, het boek van Pieter Koolwijk is juist wel heel grappig bedoeld. Giels broer Ben is overleden omdat hij bij het oversteken wel naar links, maar niet naar rechts had gekeken, of precies andersom, dat weet Giel niet meer. Ben ligt begraven in de achtertuin. De buren, door de vader van Giel worden ze de families Oorwurm en Azijn genoemd, klagen hierover. Ze vinden het vies en griezelig.

‘Bent u eigenlijk wel eens op een kerkhof geweest? Al die grijze, grauwe, graven bij elkaar. Dat is pas griezelig.’ Hij boog iets voorover, stak zijn armen vooruit en begon spookgeluiden te maken. Langzaam liep hij op de buren af.
‘Spoken, monsters, alles kan daar tevoorschijn komen. Vooral na middernacht.’ Ineens ging hij weer rechtop staan en begon te lachen. ‘Onzin, natuurlijk.’ Hij sloeg de buurman op zijn schouder en een stofwolk steeg op uit het grijze pak.
‘Hij  heeft hier gewoon een veel fijner plekje, vlak bij zijn familie. Kijkt u zelf maar.’

De vader van Giel (de moeder speelt vreemd genoeg geen rol van betekenis) reageert op de klachten van zijn buren door het huis uit te bouwen. Eerst komt er een uitkijktoren en vervolgens een schutting. Ondertussen heeft hij piratenkleren aangetrokken. Illustrator Linde Faas heeft dit alles kleurig in beeld gebracht. Haar stijl is heel prettig en los en dat past goed bij het verhaal over een geflipte familie.

Giel denkt dat zijn vader gek is geworden, maar dan wel het goede soort gek. Ik denk dat deze familie hulp nodig heeft. Er is alleen maar kolder. OK, er is één moment in het boek waarop er wel een serieus gesprek plaatsvindt tussen vader en zoon.

‘Je mist je broer, daar mag je best verdrietig om zijn. Het betekent alleen niet dat je geen plezier mag hebben.’
‘Weet ik wel,’ zei Giel zachtjes. ‘Het voelt alleen zo verkeerd. Ik hoor geen plezier te hebben zonder Ben.’
‘Integendeel!’ Zijn vader zakte door zijn knieën en keek Giel in zijn ogen. ‘We zijn het juist verplicht aan de doden om plezier te maken.’

Echt wel mooi hoor, maar ik vind één zo’n moment te weinig in een boek met de dood als thema. Het boek wil een zwaar onderwerp luchtig maken, maar het doet zo geforceerd grappig aan, dat er eigenlijk weinig te lachen valt.

Uitgeverij Lemniscaat, 64 bladzijden, €14,95, vanaf 7 jaar

Bekijk op bol.com

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s